غیبت

هر کس بد ما به خلق گوید

ما سینه او نمیخراشیم

ما خوبی او به خلق گوئیم

تا هر دو دروغ گفته باشیم!

باران

وای باران.... وای باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست؟!

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران،پر مرغان نگاهم را باران شست!

چشم من

من هنوز از عطر نفسهای تو سرشار سرور

گیسوان تو در اندیشه من گرم رقصی موزون

کاشکی پنجه من

در شب پر پیچ تو راهی می جست

چشم من چشمه زاینده اشک

گونه ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی بر آب

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود....

زیستن

ساحل افتاده گفت گر چه بسی زیستم      هیچ نه معلوم شد آه که من چیستم

موج ز خود رفته ای تیز خرامید و گفت:        هستم اگر میروم گر نروم نیستم!

 

سیب دندان زده

تو به من خندیدی و ندانستی من با چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم  باغبان از پی من تند دوید سیب رادست تودید   سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک غضب آلود به من کرد نگاه  و هنوز سالهاست  که در گوش من آرام آرام رفتن گام تو تکرار کنان میدهد آزارم  و من اندیشه کنان   غرق این پندارم که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت!

باز کن پنجره را

 در سحرگاه سر از بالش خوابت بردار!    کاروانهای فرو مانده ی خواب از چشمانت بیرون کن      باز کن پنجره را   تو اگر باز کنی پنجره را    من نشان خواهم داد به تو زیبایی را   بگذر از زیور و آراستگی     من تو را با خود تاخانه خود خواهم برد      که در آن شوکت و پیراستگی چه صفایی دارد     آری لز سادگی اش   چون ترآویدن مهتاب به شب     مهر از آن می بارد    باز کن پنجره را من تو را خواهم برد      به عروسی عروسکهای کودک خواهر خویش      که در آن مجلس جشن صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس     صحبت از سادگی و کودکی است    چهره ای نیست عبوس    کودک خواهر من در شب جشن عروسی عروسکهای خویش میرقصد       گودک خواهر من،امپراطوری پر وسعت خود را هر روز     شوکتی میبخشد       کودک خواهر من     نام تو را میداند     نام تو را میخواند؟    گل قاصد آیا با ت این قصه عشق خواهد گفت؟    باز کن پنجره را صبح دمید....!

حکیم عمر(خیمه دوز)

مرا نه سر و نه سامان آفریدند   پریشانم پریشان آفریدند

پریشان خاطران رفتند در خاک   مرا از خاک ایشان آفریدند

*****

من می ز بهر تنگ دستی نخورم   یا از غم رسوایی و مستی نخورم

من می ز برای خوش دلی میخوردم   اکنون که تو بر دل نشستی نخورم

******

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن   فردا که نیامدست فریاد مکن

بر نامده و گذشته بنیاد مکن   حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

******

گویند کسان بهشت با حور خوش است   من گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار   که آواز دهل شنیدن از دور خوش است

*****

ور دهر که آواز گل تازه دهند   فرمای بتا که می به اندازه دهند

از حور و قصور و از بهشت و دوزخ   فارق بنشین که آن به اندازه دهند

*****

نیکی و بدی که در نهاد بشر است   شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله که اندر ره عقل   چرخ از تو هزار بار بیچاه تر است

*****

یک جرعه ز ملک کاووس به است و از تخت قباد و ملک توس به است

هر ناله که رندی سحرگاه زند  از سفره زاهدان سالوس به است

****

من بودم دوش آن بت بنده نواز   از من همه لابه بود و از او همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید   شب را چه گنه قصه ما بود دراز

و تو آرام بخواب

 

 

عاشق

هدف از عاشق شدن چی هست؟یه سوال و جواب از شما اگه لطف کنید و نظر بذارید.

ستاره داود

دیدیم که جهان و هر پدیده ای در آن  تابعی از قانون و قاعده ای است که بیان می دارد جهان متشکل از زوجی متنقض اما مکمل در کنار یکدیگر است. در باورها و عقایدحکمای باستانی ملل مختلف برای نشان دادن این مفهوم نمادهای گوناگونی بکار رفته است که بارزترین آن نماد  یین و یانگ چینیان  است. در ایران باستان این مفهوم به صور مختلف نشان داده می شد که یکی از نمادهایی که بر این مهم اشاه می نمود، نمادی است که اکنون به مهر سلیمان یا ستاره داوود مشهور است و به صهیونیزم نسبت دادهمی شود. آری بی تردید مهر سلیمان نمادی ایرانیست نه یهودی و هزاران سال پیش در این سرزمین مورد استفاده قرار می گرفته است.

 

 این موضوع را در بررسی جامعی که در مقاله ستاره داوود ونقش آن در ادیان مختلف در سایت طهور دانش آمده است نیز می توان مورد عنایت قرار داد. البته در بسیاری از مناطق دیگر  جهان نیز این نماد یا نمادی نزدیک وهمتراز با آن شناخته شده بود.

 

نماد سنگی ستاره داود مربوط به قرن سوم یا چهارم میلادی

 

 

 

اما همانگونه که گفته شد مهر سلیمان یا ستاره داود بیانگر دوجنبه متضاد اما مکمل هستی و پدیده هایش میباشد. اگر بخواهیم چنانچه به روشنگری این نماد در مورد شناسایی هستی  بپردازیمباید بدانیم که مهر سلیمان اشاره به جهان زیرین و جهان برین  دارد که دوجنبه متضاد اما مکمل هستی میباشند.

 

  

ستاره داود در واقع برگردان دیگری از نماد کادسئوس  میباشدکه گفته شده عصای هرمس بوده است.

ادامه نوشته

مولانا رومی

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.

مستحب مستی به ره دید و گریبانش گرفت

گفت:ای دوست این پیراهن است افسار نیست!

گفت:مستی زان سبب افتان و خیزان میروی

گفت:جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست!

گفت:آنقدر مستی که از سر برفتادست کلات

گفت:در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست!

گفت:نیمه شب بایدت تا خانه قاضی برم

گفت:از کجا معلوم قاضی در خانه خمار نیست!

گفت:داروغه را گفتم که در مسجد بخواب

گفت:مسجد خوابگاه مردم بد کار نیست!

گفت:درهم و دیناری ده و خود را وارهان

گفت:کار شرع بر درهم و دینار نیست!

زندگی نامه چ گوآرا

دوست عزیزی به من سر زدو یادم افتاد گاهی زندگی نامه بعضی آدمها میتونه سر مشق بزرگی باشه و میخوام یکیو براتون معرفی کنم:

زندگینامه ارنستو چه گوارا دلاسرنا

"ارنستو چگوارا دلاسرنا"نام كامل اوست و لقب «چه» را كوبایی‌ها به او داده‌اند، لقبی كه در این كشور برای خطاب قرار دادن كسی با احترام به كار برده می‌شود. «چه» مبارزی است كه آوازهء او تنها به آمریكای لاتین محدود نمی‌شود....مجلهء تایم چه‌گوارا را جزو یكی از صد چهرهء تاثیر گذار در قرن بیستم انتخاب كرده است. در استكهلم بیش از سیصد عنوان كتاب دربارهء او منتشر شده است. كافه‌ای در مالزی وجود دارد كه روی تمام فنجان‌های قهوه‌اش عكس او چاپ شده است و پاتوق طرفداران «چه» است.تفریح جوانان میلانی، فروش تی‌شرت‌های «چه» كنار خیابان‌هاست. دولت برزیل نام چند سینمای این كشور را «ارنستو چه‌گوارا» گذاشته است. كلاه مدل «چه‌گوارا» پر فروش‌ترین نوع كلاه در تابستان‌های تركیه است. مارك «چه‌گوارا» معروف‌ترین مارك سیگار در سودان معرفی شده است و باز هم طبق آمار مجلهء تایم حدود 76 درصد جوانان دنیا «چه» را می‌شناسند و برای او احترام قائلند. مردم بولیوی به خود می‌بالند چون «چه» به خاطر آنان و در آنجا كشته شده است هرازگاهی دعوای میان ملت‌ها هم بالا می‌گیرد. ایرلندی‌ها معتقدند چون پدر «چه» اهل این كشور بوده پس «چه» به آن‌ها تعلق دارد. آرژانتینی‌ها می‌گویند كه چون او ملیت این كشور را داشته و در همان جا تحصیل كرده پس یك آرژانتینی‌است. كوبایی‌ها اعتقاد دارند كه چون «چه» در سرزمین آن‌ها و به‌خاطر آن‌ها جنگیده در یك سخنرانی گفته كه افتخار می‌كند كوبایی باشد، پس او اهل كوبا است. چه‌گوارا را نمی‌توان متعلق به یك كشور دانست،چه آنكه نام و عكس چه‌گوارا امروزه در تمامی كشورهای دنیا به نماد اعتراض درمقابل استبداد و سرمایه داری نوین بدل شده است.«چه» متعلق به تمامی آزادی‌خواهان ضد امپریالیسم جهانست. ارنستو چه‌گوارا یكی از خیل عظیم  اسطوره‌های تاریخ است.

اندیشه و عشق او به انسان فراتر از مرزهای جغرافیایی و نژادی است.بارزترین ویژگی‌او را می‌توان روحیهء مبارزه جویی و آشتی ناپذیری با ظلم و استبداد در هر قیافه و شكل دانست.او نه مرد سیاست بود و نه حسابگر و از دغل‌ها و نیرنگ‌های آن بیزار.   

زندگینامه :

ادامه نوشته

فلسفه

فلسفه بخش عمده زندگی مارا در بر میگیرد که با علم نمیشود اثباتش کرد،بحث فلسفه و علم بحث خاصی است ،هر علمی با فلسفه آغاز میشود و با فن پایان میپذیرد با فرضیه بیرون می آید و با عمل پایان میپذیرد.فلسفه به شناخت زیبایی،ذات انسان،اخلاق و... میپردازه و علم فقط برای تحقق هدفی خاص بنا شد،از زیر مجموعه فلسفه میتوان به منطق،زیبایی،اخلاق ،سیاست و ماورائ طبیعه اشاره کرد که هر کدام بحث جداگانه ای را در بر میگیرد. سیاست بر خلاف آنچه ما تصور میکنیم بازی با قدرت نیست سیاست یعنی بالا بردن ارزشهای جامعه،اخلاق مطالعه در رفتار کمال مطلوب است و علم خیر و شر،منطق مطالعه در روش مطلوب اندیشه است، علم زیبایی همان علم هنر،و ماورائ طبیعه، بحث در حقیقت واپسین یا همان نسبت روح با ماده(روانشناسی متافیزیک).

نامه چارلی چاپلین به دختر خود

جرالدین دخترم، از تو دورم، ولی یک لحظه تصویر تو از دیدگانم دور نمی شود. اما تو کجایی؟ در پاریس روی صحنه ی تئاتر پر شکوه شانزه لیزه... این را می دانم و چنان است که در این سکوت شبانگاهی، آهنگ قدمهایت را می شنوم. شنیده ام نقش تو در این نمایش پر شکوه، نقش آن دختر زیبای حاکمی است که اسیر خان تاتار شده است.

جرالدین، در نقش ستاره باش اما اگر فریاد تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند تو را فرصت هوشیاری داد، بنشین و نامه ام را بخوان... من پدر تو هستم. امروز نوبت توست که هنرنمایی کنی و به اوج افتخار برسی. امروز نوبت توست که صدای کف زدنهای تماشاگران تو را به آسمانها ببرد. به آسمانها برو ولی گاهی هم روی زمین بیا و زندگی مردم را تماشا کن. زندگی آنان که با شکم گرسنه، در حالی که پاهایشان از بینوایی می لرزد و هنرنمایی می کند. من خود یکی از ایشان بودم.

جرالدین دخترم، تو مرا درست نمی شناسی. در آن شبهای بس دور با تو قصه ها بسیار گفتم اما غصه های خود را هرگز نگفتم. آن هم داستانی شنیدنی است. داستان آن دلقک گرسنه که در پست ترین صحنه های لندن آواز می خواند و صدقه می گیرد. این داستان من است. من طعم گرسنگی را چشیده ام. من درد نابسامانی را کشیده ام. و از اینها بالاتر رنج حقارت آن دلقک دوره گرد که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند. اما سکه ی صدقه ی آن رهگذر که غرورش را خرد نمی کند رانیز احساس کرده ام. با این همه زنده ام و از زندگان پیش از آن که بمیرند حرفی نباید زد. داستان من به کار نمی آید. از تو حرف بزنم. به دنبال نام تو نام من است.

چاپلین، جرالدین دخترم، دنیایی که تو در آن زندگی می کنی دنیای هنرپیشگی و موسیقی است. نیمه شب آن هنگام که از سالن پرشکوه تئاتر بیرون می آیی، آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن. ولی حال آن راننده تاکسی را که تو را به منزل می رساند بپرس. حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود و پولی برای خرید لباس بچه نداشت، مبلغی پنهانی در جیبش بگذار.....

به نماینده خود در پاریس دستور داده ام فقط وجه این نوع خرجهای تو را بی چون و چرا بپردازد. اما برای خرجهای دیگرت، باید برای آن صورت حساب بفرستی.....

دخترم جرالدین، گاه و بی گاه با مترو و اتوبوس شهر بگرد. مردم را نگاه کن. زنان بیوه و یتیم را بشناس و دست کم روزی یک بار بگو: *من هم از آنها هستم.* تو واقعا یکی از آنها هستی. هنر قبل از آنکه دو بال دور پرواز به انسان بدهد، اغلب دو پای او را می شکند. وقتی به مرحله ای رسیدی که خود را برتر از تماشاگران خویش بدانی، همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسی خود را به حومه ی پاریس برسان. من آنجا را خوب می شناسم. آنجا بازیگران مانند خویش را خواهی دید که از قرنها پیش زیباتر از تو، چالاکتر از تو و مغرورتر از تو هنرنمایی می کنند. اما در آنجا از نور خیره کننده ی نورافکن های تئاتر شانزه لیزه خبری نیست. نورافکن کولی ها تنها نور ماه است. نگاه کن، آیا بهتر از تو هنرنمایی نمی کنند؟ اعتراف کن. دخترم... همیشه کسی هست که بهتر از تو هنرنمایی کند و این را بدان که هرگز در خانواده ی چارلی چاپلین کسی آنقدر گستاخ نبوده که یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن یا کولی هنرمند حومه پاریس را ناسزایی بگوید.......

دخترم، جرالدین، چکی سفید برای تو فرستاده ام که هر چه دلت می خواهد بگیری و خرج کنی. ولی هر وقت خواستی دو فرانک خرج کنی، با خود بگو سومین فرانک از آن من نیست. این مال یک فرد فقیر گمنام می باشد که امشب به یک فرانک احتیاج دارد. جستجو لازم نیست. این نیازمندان گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت. اگر از پول و سکه برای تو حرف میزنم برای آن است که از نیروی فریب و افسوس پول، این فرزند شیطان، خوب آگاهم.......

من زمانی دراز در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه برای بندبازان بر روی ریسمانی بس نازک و لرزنده نگران بوده ام. اما دخترم این حقیقت را بگویم که مردم بر روی زمین استوار و گسترده، بیشتر از بندبازان ریسمان نااستوار سقوط می کنند.

دخترم، جرالدین، پدرت با تو حرف میزند. شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد. آن شب است که این الماس، آن ریسمان نااستوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.... روزی که چهره ی زیبای یک اشراف زاده ی بی بند و بار تو را بفریبد، آن روز است که بندبازی ناشی خواهی بود. بندبازان ناشی همیشه سقوط می کنند.

از این رو دل به زر و زیور مبند. بزگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد.... اما اگر روزی دل به مردی آفتاب گونه بستی، با او یکدل باش و به راستی او را دوست بدار و معنی این را وظیفه ی خود در قبال این موضوع بدان. به مادرت گفته ام که در این خصوص برای تو نامه ای بنویسد. او بهتر از من معنی عشق را می داند. او برای تعریف معنی عشق، که معنی آن یکدلی است شایسته تر از من است......

دخترم، هیچ کس و هیچ چیز را در این جهان نمی توان یافت که شایسته آن باشد که دختری ناخن پای خود را به خاطر آن عریان کند..... برهنگی بیماری عصر ماست. به گمان من تن تو باید مال کسی باشد که روحش را برای تو عریان کرده است.

دخترم جرالدین، برای تو حرف بسیار دارم ولی به موقع دیگری می گذارم و با این پیام نامه ام را پایان می بخشم:

*** انسان باش، پاکدل و یکدل؛ زیرا که گرسنه بودن، صدقه گرفتن و در فقر مردن، هزار بار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است. ***

یکی میمیره برای بقای اون یکی

حکایت

ياد دارم كه ايام طفوليت ، بسيار عبادت مى كردم و شب را با عبادت به سر مى آوردم . در زهد و پرهيز جديت داشتم . يك شب در محضر پدرم نشسته بودم و همه شب را بيدار بوده و قرآن مى خواندم ، ولى گروهى در كنار ما خوابيده بودند، حتى بامداد براى نماز صبح برنخاستند. به پدرم گفتم : از اين خفتگان يك نفر برخاست تا دور ركعت نماز بجاى آورد، به گونه اى در خواب غفلت فرو رفته اند كه گويى نخوابيده اند بلكه مرده اند.

پدرم به من گفت : عزيزم ! تو نيز اگر خواب باشى بهتر از آن است كه به نكوهش مردم زبان گشايى و به غيبت و ذكر عيب آنها بپردازى .

نبيند مدعى  جز خويشتن را

 

كه دارد پرده پندار در پيش

 

گرت چشم خدا بينى ببخشند

 

نبينى هيچ كس عاجزتر از خويش 

فقر

به تهی دستی او خیره شدم رنگ رخسارش را خورشید سوزانده بودُدستهاش پینه بسته،فقر در سرای زندگی او جولان میدهد،زمانی که از کنار زنان زیبا روی میگذرد نگاهش به دیگر سواست  تا چینی نگاه آنها را ترک نندازد،همان زنانی که با آب و تاب راه میروند همان کسانی که هنگام صحبت لحن زیبا کلامشان دلهره بر دل مردان می افکند،آری حقیقت این است او در فکر نان شب برای یتیمانش و این به فکر بلیط هواپیمای آخر هفته،در نگاه اول چه فرقی بین آنهاست هیچ فرقی آین آدم است آنهم آدم است و اختلاف در عدالت است یک عدالت پوچ خدادادی،میدانستید پولهمه جا کار آمد است حتی در دستگاه خدایی!؟پول میدهند نمازهایش را میخوانند پول میدهند روزه هایش را میگیرند وا پس آن دنیا را میتوان با پول خرید!چه دنیای با برکتی.